In de spotlight: Julien Staartjes

We interviewden de recent gedebuteerde schrijver Julien Staartjes.

Kan je wat meer over jezelf vertellen?
Mijn naam is Julien Staartjes en ik ben begin 2026 gedebuteerd met de roman Twijfelwond bij de Arbeiderspers. Ik werk als marketingspecialist voor een groep arthouse-bioscopen en ben medeorganisator van de multidisciplinaire avond Wennen aan de Wolf samen met muzikant Lars Kroon en videokunstenaar Norbert Storm.

Wat schrijf je zoal en hoe ben je op dat punt terechtgekomen?
Absurdisme speelt een rol in vrijwel alles wat ik schrijf. Met elk personage is wel iets aan de hand en soms zijn ze ronduit vreemd, zoals een vrouw die ontstaat uit de pizzaresten van een net gedumpte man, of iemand die zo lang stil blijft staan dat hij een standbeeld wordt.

Mijn roman is iets realistischer. Hij gaat over mensen die vastlopen. Ze doen dingen waarvan ze denken dat ze het moeten doen, ofwel omdat ze er talent voor hebben, of omdat andere mensen zeggen dat ze er talent voor hebben. Maar maakt dit leven ze wel gelukkig, of zijn ze vergroeid met de rol die ze spelen? Het breekt ze op. Iemand krijgt een keukenschaar in zijn navel en daarna beginnen de levens van de drie hoofdpersonages pas echt te ontsporen. Het is, goddank, geen autobiografisch boek, wel een persoonlijk verhaal.

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in het idee van subjectiviteit. Hoe zie je jezelf en wat is de invloed van anderen op dat zelfbeeld? Ik ben vrij lang muzikant geweest en eerlijk gezegd is het zaadje daarvoor gepland toen ik op de middelbare school tijdens een tussenuur een gitaar omgehangen kreeg. Iemand zei dat het cool stond, meer had ik niet nodig. Het is verbazingwekkend hoe lang je iets in stand kunt houden omdat je niet wil breken met een geïdealiseerd zelfbeeld. Ik denk dat elk verhaal dat ik schrijf teruggebracht kan worden naar de zoektocht van de hoofdpersoon en diens plek in de wereld.

Heb je cursussen bij Editio gevolgd en zo ja, welke? En wat vond je daarvan?
Ik ben in 2019 met Editio mee geweest met de Lage Landen Schrijfweek. Een vormende ervaring. Ik kan het iedere aspirerende schrijver van harte aanbevelen om een week lang met een groep wildvreemden samen op een kamer te slapen, te tafeltennissen en workshops te volgen. Voor je het weet raak je bevriend met ze. Marthe van Bronkhorst en Uschi Cop spreek ik nog steeds.

Als je je werk niet met anderen deelt, kan schrijven snel eenzaam en onzeker voelen. Tijdens een schrijfcursus kun je je niet verstoppen. Gelukkig bevind je je in goed gezelschap: iedereen die meedoet zit in die positie. Omdat voor iedereen iets op het spel staat, gaan de verhalen meer leven. De eerste keer dat iemand over een van mijn personages zei: “dat zou Tom nooit doen”, dacht ik: wow. Dit is waar het om draait. Tom is zijn eigen persoon aan het worden. Het is nu aan mij om echt iemand van vlees en bloed te maken.

Heb je tips voor beginnende schrijvers die graag willen debuteren?
Doe geen concessies: denk goed na over wat het is dat je wil vertellen en ga daar volledig voor. Wees tegelijkertijd realistisch. Hoewel ik al vrij snel een eerste versie af had, heb ik uiteindelijk zeven jaar over mijn debuutroman gedaan omdat er ondertussen van alles in mijn leven gebeurde. Uiteindelijk heb ik die persoonlijke ontwikkeling mee kunnen nemen als schrijver waardoor het boek is geworden waarvan ik altijd hoopte dat het dat zou zijn.

Waar ben je nu mee bezig en wat kunnen we in de toekomst van je verwachten?
Om meteen met mijn eigen regel te breken: terwijl ik de contouren voor een nieuwe roman aan het uitwerken ben, stort ik mezelf geregeld op het schrijven van korte verhalen. Ik ben groot liefhebber van deze vertelvorm en ben blij dat er tegenwoordig meer aandacht voor is. Het is absoluut een droom om een verhalenbundel uit te brengen. Ook hoop ik binnenkort weer een nieuwe editie van Wennen aan de Wolf op te zetten.

Foto: Sanja Marušić