In de spotlight: Uschi Cop

Kan je wat meer over jezelf vertellen?
Ik ben schrijver, curator en doctor in de cognitieve taalpsychologie. Ik woon en werk in Brussel, een stad die mijn denken enorm heeft aangescherpt. Brussel is een plek waar complexiteit vanzelfsprekend is, waar stemmen botsen, waar je niet neutraal kunt blijven. Dat past bij hoe ik schrijf: ik zoek de onderstromen, de frictie, de plekken waar taal tekortschiet. Ik ben ook oprichter van Hyster‑x, een feministisch schrijverscollectief dat ontstond vanuit een behoefte aan veiligheid, zichtbaarheid en solidariteit. Ik geloof sterk in collectiviteit: schrijven is intiem, maar nooit solitair. Daarnaast probeer ik een Vlaamse afdeling van de Dolle Mina’s uit de grond te stampen.Wat schrijf je zoal en hoe ben je op dat punt terechtgekomen?
Ik schrijf romans, essays en opiniestukken die zich bewegen op het snijvlak van psychologie, macht, taal en feminisme. Mijn debuutroman Dodeman kwam in maart 2026 uit bij de Arbeiderspers en is een ideeënroman over femicide, over het belang van het narratief en over de vraag wie mag spreken. Het boek onderzoekt geweld en misogynie als systeem — iets wat in onze samenleving overal aanwezig is, maar vaak onzichtbaar blijft.

Het duurde voor mij een tijdje voor ik bij het schrijven van fictie kwam. Mijn doctoraat in de cognitieve taalpsychologie heeft me geleerd hoe verhalen werken in het brein, hoe betekenis ontstaat, hoe taal macht uitoefent. Maar ik merkte ook de grenzen van wetenschap: niet alles wat ertoe doet is meetbaar. Door Hyster-x leerde ik de kracht van gemeenschap kennen. Literatuur gaf me de ruimte om te schrijven over wat zich tussen de regels bevindt, de ambiguïteit van alles en daarbij onze enorme verbeelding te kunnen gebruiken.

Wat vind je het leukste aan jouw werk?
Het schrijven zelf. Ik houd enorm van het ambacht. Van het opbouwen van een structuur, de beslissing over hoe je iets gaat vertellen, het experimenteren met perspectief en het weven van verschillende verhaallijnen. Die periode waarin het verhaal nog helemaal van jou is, waarin alles nog kan, dat is echt magisch.

Heb je cursussen bij Editio gevolgd en zo ja, welke? En wat vond je daarvan?
Ja, ik heb in 2019 bij Editio deelgenomen aan de Lage Landen schrijfweek, een residentie in Nederland van een week. Wat ik er vooral waardevol aan vond, was de combinatie van structuur en vrijheid: je krijgt concrete feedback, maar er is ook ruimte om je eigen stem te ontdekken. De workshops met professionals zijn me altijd bijgebleven.

En minstens even belangrijk: de community. Je leert andere schrijvers kennen die net zo zoekend en gepassioneerd zijn als jij. Dat is goud waard. Julien Staartjes en Marthe Bronkhorst hebben net zoals ik hun thuis gevonden bij Singel Uitgeverij, dus wij zien elkaar nog steeds.

Heb je tips voor beginnende schrijvers die graag willen debuteren?

• Lees breed en gulzig. Niet alleen wat je mooi vindt, maar ook wat je irriteert. Wrijving is leerzaam.
• Zoek een gemeenschap. Schrijven is intiem, maar niet solitair. Vind mensen die je werk serieus nemen, verbind je aan gelijkgestemde zielen.
• Wees geduldig en geniet van het nu! Een boek heeft tijd nodig. Jij ook. En het mooiste doe je al, namelijk schrijven.

Waar ben je nu mee bezig en wat kunnen we in de toekomst van je verwachten?
Ik schrijf met heel veel plezier aan mijn tweede roman. Hopelijk volgen er nog veel.
Daarnaast ben ik curator voor verschillende literaire (kunst)projecten en wil ik de komende jaren nog meer experimenteren met vorm: hybride teksten, performatieve lezingen, misschien zelfs iets met theater. Ook samenwerkingen met bevriende auteurs maken me enthousiast.